وقتي خداي آسمون بنده هاشو مي آفريد
رو پيشوني هر كسي قصه سرنوشتي چيد
با قلم خوشبختيها
با جوهر طلايي رنگ
رو پيشونيها مي نوشت قصه خوب سرنوشت
وقتي كه نوبتم رسيد
مرغك بخت من پريد
قلم نوك طلا شكست
جوهر فقط سياهي زد
وقتي خدا اينجوري ديد
از مرغ غم يه پر كشيد
با قلم بدبختيها
با جوهر سياهيها
رو پيشوني من نوشت :

" قصه تلخ سرنوشت "

تو را به جاي همه کساني که نشناخته ام دوست مي دارم

تو را به خاطر عطر نان گرم

براي برفي که آب مي شود دوست مي دارم

تو را براي دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي همه کساني که دوست نداشته ام دوست مي دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

براي اشکي که خشک شد و هيچ وقت نريخت

لبخندي که محو شد و هيچ گاه نشکفت دوست مي دارم

تو را به خاطر خاطره ها دوست مي دارم

براي پشت کردن به آرزوهاي محال

به خاطر نابودي توهم و خيال دوست مي دارم

تو را براي دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به خاطر دود لاله هاي وحشي

به خاطر گونه ي زرين آفتاب گردان

براي بنفشيه بنفشه ها دوست مي دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي همه کساني که نديده ام دوست مي دارم

تو را براي لبخند تلخ لحظه ها

پرواز شيرين خا طره ها دوست مي دارم

تورا به اندازه ي همه ي کساني که نخواهم ديد دوست مي دارم

اندازه قطرات باران ، اندازه ي ستاره هاي آسمان دوست مي دارم

تو را به اندازه خودت ، اندازه آن قلب پاکت دوست مي دارم

تو را براي دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي همه ي کساني که نمي شناخته ام ...دوست مي دارم

تو را به جاي همه ي روزگاراني که نمي زيسته ام ...دوست مي دارم

براي خاطر عطر نان گرم و برفي که آب مي شود و براي نخستين گناه

تو را به خاطر دوست داشتن...دوست مي دارم

تو را به جاي تمام کساني که دوست نمي دارم...دوست مي دارم

                                                                                                               El

سلام به همه دوستان
از اینکه یک مدت نتونستم آپ کنم
و
یک مدت دیگه هم نمی تونم آپ کنم
شرمندم
آخه سرم خیلی شلوغه
ایشالا بعد جبران می کنم
                  

                                                                  نقطه سیاه

سلام

سال خوبی رو برای همه دوستان آرزو مندیم

سر سبز ترین بهار تقدیم تو باد
آوای خوش هزار تقدیم تو باد
گویند که لحظه ی روییدن عشق
آن لحظه هزار بار تقدیم تو باد

                                                      ... I LOVE YOU

هر که خوبي کرد زجرش ميدهند ... هر که زشتي کرد اجرش ميدهند
باستان کاران تباني کرده اند ... عشق را هم باستاني کرده اند
هرچه انسانها طلايي تر شدند ... عشق ها هم موميايي تر شدند
اندک اندک عشق بازان کم شدند ... نسلي از بوزينگان آدم شدن

شاید زندگی قصه ای است که کودکان از آن آگاهند ٬

که زندگی را با گریه آغاز می کنند .

عشق طرح ساده لبخند ماست ... معني لبخند ما پيوند ماست
عشق را با دست هاي مهربان ... هر که قسمت مي کند مانند ماست
عشق يعني اينکه ما باور کنيم ... يک دل ديگر ارادتمند ماست
دوستي همسايه نزديک ما ... مهرباني نيز خويشاوند ماست
شرح مبسوط  زيان و سود عشق ... چشم غمگين و دل خرسند ماست
گرچه ما خود را نصيحت مي کنيم ... عشق اما بي خيال پند ماست
دست خوبت را به دست من بده ... دستهاي ما پل پيوند ماست
در همه قاموسهاي معتبر ... عشق تنها واژه پسوند ماست

مي توان در بين دل ها خانه کرد ... مي توان غم را ز خود بيگانه کرد
مي توان هم مثل باران پاک بود ... مي توان پر فايده چون خاک بود
مي توان توفنده بودن همچو موج ... مي توان پرواز کردن تا به اوج
مي توان بودن چو دريا پرخروش ... مي توان بار غمان بردن به دوش
مي توان خورشيد شد پر نور شد ... مي توان از تيرگي ها دور شد
مي توان بار دگر شد مهربان ... مي توان گل کرد در فصل خزان
مي توان بر خنده گفتن السلام ... مي توان بر غصه گفتن والسلام

صبر كن عشـــق زمينگير شود بعد برو ... يا دل از ديدن تـــو سير شود بعد بــــرو
...
يك نفر حسرت لبـــــخند تـــو را ميبارد ... خنده كن عشق نمك گير شود بعد برو

عشق يعني...

تا کی با تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد به سر آید شب هجرانه تو نه
ای تیره غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه

                                                                                           یا صاحب الزمان

مرجان لبه لعل تو مرجان مرا قوت

یاقوت بود نامه لب لعل تو یا قوت

قربان وفاتم به وفاتم گذری کن

تا بوت مگر بشنوم از رخنه تابوت

چه درديست در ميان جمع بودن ولي در گوشه اي تنها نشستن
براي ديگران چون کوه بودن ولي در چشم خود آرام شکستن
براي هر لبي شعري سرودن ولي لبهاي خود همواره بستن
چه درديست در ميان جمع بودن ولي در گوشه اي تنها نشستن
به رسم دوستي دستي فشردن ولي با هر سخن قلبي شکستن
به نزد عاشقان چون سنگ خاموش ولي در بطن خود غوغا نشسشتن
به قربت دوستان بر خاک سپرتن ولي بر دل اميد به خانه بستن
به من هر دم نواي دلزنت کن چه خوش باشد از اين غمخانه رستن
چه درديست در ميان جمع بودن ولي در گوشه اي تنها نشستن

من تو را تا بيكران ها ... من تو را تا كهكشانها

از زمين تا آسمانها ... دوست دارم ميپرستم

من تو را همچون اهورا ... من تو را همچون مسيحا

 همچو عطر پاك گلها ... دوست دارم ميپرستم

من تو را با هستي خود با وجودم ... عاشقم با خون خود با تار و پودم

من تو را با لحظه هاي انتظارم ... عاشقم با اين نگاه بي قرارم

من تو را همچون پرستو ... ياسمنها نسترنها

من تو را با آنچه هستي ... دوست دارم ميپرستم

سربه سوي ابر کردم ابر باريدن گرفت
سر بسوي خاک کردم خاک ناليدن گرفت
تکيه بر ديوار کردم خاک بر فرقم نشست
خاک بر فرقش نشيند ان که يار از من گرفت

هرچي غصه هست تودنيا به سرمن اومده

 تو که رفتي جاي توغم اومده

توکه رفتي همه چي تموم شده

خنده اين روزا برام حروم شده

توکه رفتي واسه من دنيا غريب به خدا

 توکه رفتي زندگيم ديگه تموم به خدا

ديگه من طاقت ندارم نمي تونم بمونم اين روزا ازدوري تونصف جونم به خدا

توی مثنوی چشمات،یه غزلواره ی نابه . . . . . یه قصیده پر اعجاز،یه رباعی رو به خوابه

توی امتداد چشمات،تا مماس خط بودن . . . . . من تقاطع سکوتم،تو موازی با سرودن

یه صراحتی یه معصوم،یه طلوع بی غروبی . . . . . تو نه فانوسی،نه شمعی،تکستاره جنوبی

 منم اون نفس بریده،دنبال یه سایه سارم . . . . . تکیه گاه شونه هات کو،سر خستگی بذارم

بی تو شهر قصه هامون تا ابد اسیر باده . . . . . بی تو حتی یه چراغم،از سر کوچه هم زیاده

کمکم کن تا تقاص تو رو از غزل بگیرم . . . . . اگه مرگ آخر قصه هست،واسه زندگیت بمیرم

توی این شب مشبک میریزه بوی ستاره . . . . . عقربه های رو ساعت،میگه وقت قراره

گهی دیفرانسیل در فرم مشتق و گه انتگرال هم باشیم

بیا گر ایکس تابع میل سوی بینهایت کرد حد گیریم

برای حل حدش تابع هم ارز و هوپیتال هم باشیم

بیا گر اکسترمم منهنی مان از مجانب دور گرداند

دوباره در کنار یکدیگر چون تابع نرمال هم باشیم

بیا گر یالهای چند وجهی ، واصل راس مجاور شد

برای راسهای دورتر ، قطر هم چون یال هم باشیم

بیا از بهر اثبات قضایا فرض ها را مرتبط سازیم

گه استنتاج و گه برهان خلف و گه استدلال هم باشیم